سارای خوبم صمیمانه و با نهایت احساسم تولدتو تبریک میگم
       

           روز تولدت شد و نيستم اما كنار تو         

         كاشكي مي شد كه جونمو هديه بدم براي تو         

         درسته ما نميتونيم اين روز و پيش هم باشيم         

         بيا بهش تو رويامون رنگ حقيقت بپاشيم         

         ميخوام برات تو روياهام جشن تولد بگيرم        

         از لحظه لحظه هاي جشن تو خيالم عكس بگيرم        

         من باشم و تو باشي و فرشته هاي آسمون        

         چراغوني جشنمون، ستاره هاي كهكشون        

         به جاي شمع ميخوام برات غمهات و آتيش بزنم        

         هر چي غم و غصه داري يك شبه آتيش بزنم        

         تو غمهات و فوت بكني منم ستاره بيارم        

         اشک چشاتو پاک کنم نور ستاره بكارم        

         كهكشونو ستاره هاش درياو موج و ماهياش         

         بيابونا و بركه هاش بارون و قطره قطره هاش        

         با هفت تا آسمون پر از گلاي ياس وميخک         

         با ل فرشته ها و عشق و اشتياق و پولک         

         عاشقتو يه قلب بي قرار و کوچک        

         فقط مي خوان بهت بگن :.

       .

       .

       .

       .      تولدت مبارک

سارایی امیدوارم به تمامی آرزوهات برسی .

"تقدیم به سارای عزیزم"

دوستت دارم

حتی اگر قرار باشد

شبی درحسرت یافتنت

تمام پس کوچه ها را

زیر باران قدم بزنم

مرا فراموش نکن

                                                                              دوست دار همیشگی تو   EHSAN

نوازش دست هاي کثيفش روحم را آزار مي داد

نفسش بوي تعفن مي داد

لب هايش گرماي نفرت انگيزي داشت

با هر بوسه احساس مي کردم به من خيانت شده

بارها مي خواستم فرار کنم

ولي زنداني اش بودم

من محکوم بودم تا به او تن بسپارم

محکوم به هرزگي

داشتم تاوان مي دادم

تاوان فراموش کردن آدميت

فراموش کردن معصوميت دخترانه ام

حالم بد نيست غم کم مي خورم کم که نه! هر روز کم کم مي خورم

آب مي خواهم، سرابم مي دهند عشق مي ورزم عذابم مي دهند

خود نمي دانم کجا رفتم به خواب از چه بيدارم نکردي؟ آفتاب!!!!

خنجري بر قلب بيمارم زدند بي گناهي بودم و دارم زدند

دشنه اي نامرد بر پشتم نشست از غم نامردمي پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام تيشه زد بر ريشه ي انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد مي شوم خوب اگر اينست من بد مي شوم

بس کن اي دل نابساماني بس است کافرم! ديگر مسلماني بس است

در ميان خلق سر در گم شدم عاقبت آلوده ي مردم شدم

بعد ازاين بابي کسي خو مي کنم هر چه در دل داشتم رو مي کنم

نيستم از مردم خنجر بدست بت پرستم، بت پرستم، بت پرست

بت پرستم،بت پرستي کار ماست چشم مستي تحفه ي بازار ماست

درد مي بارد چو لب تر مي کنم طالعم شوم است باور مي کنم

من که با دريا تلاطم کرده ام راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟

قفل غم بر درب سلولم مزن! من خودم خوشباورم گولم مزن!

من نمي گويم که خاموشم مکن من نمي گويم فراموشم مکن

من نمي گويم که با من يار باش من نمي گويم مرا غم خوار باش

من نمي گويم،دگر گفتن بس است گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شيرين! شاد باش دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

آه! در شهر شما ياري نبود قصه هايم را خريداري نبود!!!

واي! رسم شهرتان بيداد بود شهرتان از خون ما آباد بود

از درو ديوارتان خون مي چکد خون من،فرهاد،مجنون مي چکد

خسته ام از قصه هاي شوم تان خسته از همدردي مسموم تان

اينهمه خنجر دل کس خون نشد اين همه ليلي،کسي مجنون نشد

آسمان خالي شد از فريادتان بيستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پيشه ام بويي از فرهاد دارد تيشه ام

عشق از من دورو پايم لنگ بود قيمتش بسيار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پايم خسته بود تيشه گر افتاد دستم بسته بود

هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه! فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!

هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه! هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!

هيچ کس اشکي براي ما نريخت هر که با ما بود از ما مي گريخت

چند روزي هست حالم ديدنيست حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روي زمين زل مي زنم گاه بر حافظ تفاءل مي زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت يک غزل آمد که حالم را گرفت:

" ما زياران چشم ياري داشتيم خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم"

سلام بر کسی که در پنهان و آشکارش خداوند را فرمان برد

و سلام بر تو عزیز همراه حسین

ناگــهان آمــد صدای یا حــسین!

واحــــسینا واحــسینا واحــــسین

آن یـــکی مــی گفت: حــوا آمـده

دیــگری مــی گفت: ســارا آمــده

هاجر از یک سو پریشان کرده مو

مریـم از یک سو زند سـیلی به رو

آســـیه رخــت ســـیه کـــرده بـه بر

گه به صورت می زند گاهی به سر

ناگـــهان راهـب شـنید این زمزمه:

ادخـــلنی یا فاطــــمه یا فاطــــــمه!

آه راهــــب دیـــده بر بــند از نـــگاه

       مــــادر ســــــادات مـــــی آید ز راه  

شبـــــــــي غم با دل من گفتــگو کرد مــرا با چشـمهـايت روبــــرو کرد

دلم مي گفت :« هرگز عاشقت نيست » ولي دست دلم را گريه رو کرد

 اين روزها آنقدر دلم از زمين و آسمان پر است كه نميداني چه اندازه ميخواهم ديگر نباشم .

مي داني ، تو را كم آورده ام در تمام لحظه هاي بودنم .

 دلم مي خواهد بميرم ، نه براي آنكه از غمها بگريزم ، نه !

تا بداني چقدر عاشقت بودم كه برايت عاقبت مردم . خودت گفته بودي اگر عاشقم هستي برايم بمير !

 يادت نيست ؟؟

دلم مي خواهد بميرم ، تا هميشه پيش تو باشم .

 آه !

 سينه ام از حجم اين درد جا نفرسا ي بي تو ماندن و بودن مي سوزد .

 اي خدا ي من !  اين همه غم را چگونه در سينه ي دلتنگ و كوچكم جاي دهم؟

 ترا نديده ام ...

 ترا نديده ام ولي نديده دوست دارمت

به دست گرم عاشقي دوباره مي سپارمت

 غزل تويي غزال من ، ستاره ي شمال من هميشه تا هميشه ها به ديده مي گذارمت

 بهار دربهار من، اميد ماندگار من به دفتر سپيد دل هميشه مي نگارمت

 بيا به چشم باغ من، به باور سراغ من که لحظه لحظه در دلم چو عشق مي فشارمت

قسم به نام هر چه او

به ميل حس گفتگو که دانه دانه مثل مو ، چو شانه مي شمارمت!

 پرنده ي زمين من

                      هميشه نازنين من

                             ترا نديده ام ولي نديده دوست دارمت.